نيست در شهر نگاري كه دل ما ببرد بختم ار يار شود رختم از اينجا ببرد
كو حريفي كش سر مست كه پيش كرمش عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد
باغبانا ز خزان بيخبرت مي بينم اه از ان روز كه بادت گل رعنا ببرد
رهزن دهر نخفتست مشو ايمن ازو اگر امروز نبردست كه فردا ببرد
علم و فضلي كه بچل سال دلم جمع اورد ترسم ان نرگس مستانه به يغما ببرد
جام مينايي مي سد ره دلتنگيست منه از دست كه سيل غمت از جا ببرد
راه عشق ار چه كمينگاه كماندارانست هر كه دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد
حافظ ار جان طلبد غمزه مستانه يار خانه از غير بپرداز و بهل تا ببرد