پاميشيم ، همش به فكر اينيم كه امروز هم سر كار بريم و

بتونيم پولي در بياريم. شب وقتي به خونه ميرسيم اونقدر خسته

ايم كه هنوز شام نخورده به خواب ميريم و دوباره فردا صبح ، يه

 روز ديگه و تكرار همين مكررات. ولي توي اين روزهايي كه تند

 و تند ميگذرن چقدر به خودمون فكر مي كنيم؟ چقدر براي

 خودمون وقت ميذاريم؟ همه وقت ما براي جسممون هدر ميره. از

صبح تا شب مي دوييم براي اينكه فقط شكممون رو سير كنيم. ولي

 آيا همون اندازه به روحمون هم اهميت ميديم؟! تا حالا فكر كرديم

 توي اين چند سالي كه داريم زندگي مي كنيم چه چيزهايي ياد

گرفتيم و اصلا چقدر سعي كرديم و مشتاق بوديم كه چيزي ياد

 بگيريم؟ تا حالا به اين فكر كرديم كه اگه دانسته هامونو بيشتر

 كنيم زندگي برامون راحت تر ميشه. تاريخ نشون داده كه

آدمهايي كه روح بزرگتري داشتن معناي واقعي زندگي كردن رو

فهميدنو از زندگي كردنشون لذت بيشتري بردن تا اون آدمهايي

 كه همه عمرشون رو صرف جسمشون كردن.

باشيم كه:

" يك دقيقه صادق بودن با خود بيش از روزهاوماهها و سالها

                                 خود فريبي ارزش دارد."