باز مي گردم. هميشه باز مي گردم.

مرا تصديق كني يا انكار،مرا سرآغازي بپنداري

يا پايان ، من در پايانِ پايان ها فرو نميروم.

مرا بشنوي يا نه ، مرا جستجو كني يا نكني ،

من مردِ خداحافظيِ هميشگي نيستم.

باز مي گردم : هميشه باز مي گردم.

خشم زمان ِ من بر من ، مرا منهدم نمي كند.

من روح جاري اين خاكم.

من روان دايم يك دوست داشتن هستم.

نادر ابراهیمی

امشب شب ليلة الرغايبه يعني شب آرزوها ، توي آرزوهاتون منو هم ياد كنيد.

آرزويم اين است: نرود اشك در چشم تو هرگز،

مگر از شوق زياد،

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز،

و به اندازه هر روز تو عاشق باشي،

عاشق آن كه تو را مي‌خواهد،

و به لبخند تو از خويش رها مي‌گردد،

و تو را دوست دارد به همان اندازه كه دلت مي‌خواهد!

مني که آن همه مي باريدم

هميشه دير مي رسيدم،

در را نبسته

كوچه رااز خواب مي پراندم

فرهاد سلمانیان

گفت : تا کوله ام ا ز خدا پر نشود بر نخواهم گشت

نهال رنجور و کوچکي کنار راه ايستاده بود. مسافر با خنده اي رو به درخت گفت : چه

تلخ است کنار جاده بودن و نرفتن. و درخت زير لب گفت : ولي تلخ تر آن است که بروي

و بي رهاورد بازگردي. کاش مي دانستي آنچه در جستجوي آني همين جاست

مسافر رفت و گفت: يک درخت از راه چه مي داند؟ پاهايش در گل است . او هيچگاه

لذت جستجو را نخواهد يافت . و نشنيد که درخت گفت: اما من جستجو را از خود آغاز

کرده ام  و سفرم را کسي نخواهد ديد جز آنکه بايد .مسافر رفت و کوله اش سنگين بود

هزار سال گذشت . هزار سال پر پيچ و خم ، هزار سال بالا و پست. مسافر بازگشت 

رنجور و نا اميد. خدا را نيافته بود . اما غرورش را گم کرده بود.به ابتداي جاده رسيد

جاده اي که روزي از آن آغاز کرده بود . درختي هزار ساله ، بالابلند و سبز کنار جاده

بود. زير سايه اش نشست تا لختي بياسايد. مسافر درخت را به ياد نياورد ، اما درخت

او را مي شناخت . درخت گفت: سلام مسافر، در کوله ات چه داري؟

مرا هم ميهمان کن. مسافر گفت : بالابلند تنومندم شرمنده ام . کوله ام خالي است

و هيچ چيز ندارم . درخت گفت:چه خوب . وقتي هيچ چيز نداری همه چيز داري

اما آن روز که مي رفتي در کوله ات همه چيز داشتي ، غرور کمترينش بود

جاده آن را از تو گرفت . حالا در کوله ات جا براي خدا هست و قدري از

حقيقت را در کوله مسافر ريخت . دستهاي مسافر از اشراق پر شد . و چشمانش

از حيرت درخشيدند . و گفت : هزار سال رفتم و پيدا نکردم . و تو نرفتي و اين

همه يافتي . درخت گفت

زيرا تو در جاده رفتي و من در خودم و پيمودن خود دشوارتراز پيمودن جاده هاست